The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Pagina 5 van 27 Vorige  1, 2, 3, 4, 5, 6 ... 16 ... 27  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xAnouk op 15/1/2015, 20:49

Roy Nirash

"Nou, ik deed lekker veel dan, ik deed een heldhaftige poging, maar het was eigenlijk niet zo'n hele slimme poging, maar goed, het is goed afgelopen." Hij haalde zijn schouders even op, wel wat langzaam, want dat kon hij goed voelen. Ze opperde om een omheining te maken. Hij keek haar wat vertwijfeld aan.
"Dat gaat tijd en energie kosten..." Sprak hij zacht. Hij keek even voor zich uit.
"Het is op zich wel verstandig, maar wat nu als hier andere mensen leven? Ze komen door de poort en ze kunnen ons zonder problemen allemaal afslachten dan, of een beest dat door de muur heen breekt... " Klonk zijn stem heel erg zachtjes.

xAnouk

Aantal berichten : 20055
Registratiedatum : 22-10-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xWildrose op 15/1/2015, 21:05

Ebony Blake

Volgens hem deed hij een heldhaftige, maar niet zo slimme poging. 'Achja, hoe dan ook, je hebt het beest gedood.' Mompelde ze vervolgens terwijl ze langs haar kale pols wreef, waar gelukkig niet langer meer de armband zat. Een omheining zou veel tijd en energie kosten, dat beaamde ze door te knikken. Aan de andere kant konden er volgens hem andere mensen leven. 'Denk je dat het echt zou kunnen?' Vroeg ze hem voorzichtig. Daar had ze zelf ook bij nagedacht, vooral bij het zien van die gemuteerde dieren. Maar wat voor mensen moesten het dan zijn? Zou je ze wel nog mensen kunnen noemen, want misschien waren ze wel net zo gemuteerd als de dieren. En hoe hadden ze ooit al die straling overleefd? Dat was precies de reden waarom hen geleefd hadden in de Ark, waarom de mensheid de ruimte was ingevlucht. Het kon zijn dat de mensen of een dier door de poort heen breekt en hen afslachten. 'Dat klopt, maar dat kan nu net zo goed, nu maken we ze het juist extra makkelijk. ' Reageerde ze op hem en haar blik richtte ze op haar handen. 'Als we nu iets van stroom hadden...' Dacht ze hardop, haar woorden waren amper hoorbaar.

xWildrose

Aantal berichten : 922
Registratiedatum : 26-11-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xAnouk op 15/1/2015, 21:41

Roy Nirash

Ze vroeg hem of het echt kon. "Natuurlijk wel, die beesten leven ook nog, dus waarom niet de mensen?" Zei hij met een glimlach. Hij keek haar even aan. "Ik denk ook wel eens dat ik tekenen van leven zie, maar ik weet het niet zeker, zij kennen het hier natuurlijk veel beter dan wij." Sprak hij. Zijn blik gleed even in het rond. Dany onderwees de andere meiden over de vruchten die ze gevonden had en die eetbaar waren. Ze gingen weer opzoek naar meer en hij knikte ze met een glimlach toe, ze moesten lekker gaan.
Ze mompelde iets. "Stroom?" Vroeg hij nu zacht aan haar. "Wat wil je daar dan mee doen?" Klonk zijn stem nieuwsgierig.

xAnouk

Aantal berichten : 20055
Registratiedatum : 22-10-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xWildrose op 15/1/2015, 21:59

Ebony Blake

Hij dacht dat de mensen wel konden leven, de beesten leefden ook. 'Dat klopt, maar ze zijn eigenlijk niet noemenswaardig als dier. Het zijn gewoon monsters. Dus wie zegt dat het mensen zijn zoals wij het kennen?' Opperde ze. Hij vermoedde tekens van leven gezien te hebben, maar wist dit niet zeker. Verbaasd keek ze wat op toen hij het woord stroom noemde, fronsend keek ze hem aan, dat was precies waar ze net aan dacht. 'O, shit zei ik dat hardop?' Vroeg ze hem met een grijns en hield even haar hand voor haar mond. Hij vroeg aan haar wat ze daar mee wilde doen. 'Nou stroom is best handig toch. Gewoon normaal licht enzo..' Begon ze droog en even grijnsde. 'Nee ik dacht, omdat we het over een omheining hadden. Als we het iets hadden om een eventuele omheining onder stroom te zetten zouden we veel effectiever dingen buiten kunnen houden...' Legde ze hem uit. 'Maar goed, dat kunnen we natuurlijk over meer dingen zeggen. Dat als hebben we helaas niet aan. Daar dacht ik dus aan, maar sprak ik dus blijkbaar hardop.' Sprak ze rustig en even glimlachte ze. Kort keek ze rond, zoekend naar Finn die ze niet zo 1,2,3 zag.

xWildrose

Aantal berichten : 922
Registratiedatum : 26-11-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xAnouk op 15/1/2015, 22:07

Roy Nirash

"Er zijn ook nog bijna echte dieren, heb je al wel eens naar de spinnetjes gekeken en de mieren?" vroeg hij aan haar. "Ik denk dat ze onder de grond, diep onder de grond, veilig waren voor de straling. Ik kon de soort niet onderzoeken, maar deze soort straling werkt denk ik niet door de grond heen." Vertelde hij met een nog wat bedenkelijke uitdrukking op zijn gezicht.
Ze vroeg hem net of ze dat hardop zei en hij knikte daardoor even. Ze hield haar hand even voor haar mond. Hij glimlachte hierdoor.
Ze vond stroom best handig, ook voor een omheining, dan waren ze effectiever in dingen buitensluiten.
"Ik moet even kijken of ik het voor elkaar krijg, maar ik zag in de raket een generator, waar hij op liep, als ik die generator ook nog eens door zonne-energie kan versterken... dan kunnen we misschien zelfs warm in bad." Sprak hij met een lichte grijns naar haar.
Hij zag haar zoekend rondkijken. "Hij is mee op jacht met de rest van de jongens."

xAnouk

Aantal berichten : 20055
Registratiedatum : 22-10-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xWildrose op 15/1/2015, 22:28

Ebony Blake

Er waren ook nog bijna echte dieren, hij vroeg dan ook of ze al weleens naar de spinnetjes en mieren had gekeken. 'Nou, zeg dat niet!' Klaagde ze. 'Nu krijg ik spontaan jeuk, beseffend dat die beesten hier overal leven en rond krioelen.' Grapte ze, alhoewel er wel een gedeeltelijke waarheid achter school. Met een bedenkelijke uitdrukking op zijn gezicht vertelde hij haar dat hij vermoedde dat ze diep onder de grond veilig waren. 'Wil je daarmee zeggen dat de mensen misschien ook wel gevlucht zijn onder de grond? Om zo veilig te zijn voor de straling?' Vroeg ze hem. Want stel zijn opvatting klopte, dan waren deze dieren nog normaal zoals ze kende juist omdat ze onder de grond hadden geleefd. In de raket bevond zich een generator, hij zou even moeten kijken of hij het voor elkaar kreeg om die werkend te krijgen en kon versterken met zonne-energie. 'Doe jij maar even rustig aan, maar hoe dan ook dat idee van het warme bad staat me wel aan.' Kort grijnsde ze eventjes. 'Dat gebouw en gedoe van gisteren heeft mijn armen namelijk vermorzeld. ' Begon ze overdreven terwijl ze met haar handen over haar bovenarmen wreef. 'Ik heb een spierpijn, niet te zuinig.' Mopperde ze, al toverde ze een glimlach tevoorschijn. Het leek even of hij haar gedachten kon lezen, want toen ze zoekend rondkeek leek hij precies te weten waar ze naar zocht. 'O, uh oke.' Mompelde ze iets wat afwezig toen hij vertelde dat Finn mee was jagen. 'Zijn ze al lang weg?' Ondanks dat ze het probeerde niet door te laten schemeren en wat nonchalant te klinken merkte je toch de bezorgdheid op in haar stem.

xWildrose

Aantal berichten : 922
Registratiedatum : 26-11-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xAnouk op 15/1/2015, 22:47

Roy Nirash

Hij begon te grinniken door haar geklaag. "Stel je niet zo aan zeg, ga je ook gillen als er een spinnetje over je been loopt?" Vroeg hij plagend aan haar. Ze vroeg hem of hij daarmee wilde zeggen dat er mensen misschien gevlucht waren onder de grond om veilig te zijn voor de straling. Hij knikte daardoor "Ik weet het niet zeker hoor, Ebony." Zei hij tegen haar.
Hij moest even rustig aan doen van haar, toch vond ze het wel een goed idee van hem. "Dan doe ik het morgen wel." Zei hij eigenwijs tegen haar. Ze had spierpijn vertelde ze.
"Niet zo piepen hoor, je zult nog wel meer spierpijn krijgen." Hij gaf haar een zachte stomp tegen haar schouder. Ze wilde weten of de jongens al lang weg waren en Roy knikte.
"Al vanaf vanochtend, ik hoop dat ze niet te ver zijn gegaan.." Sprak hij zachtjes.

xAnouk

Aantal berichten : 20055
Registratiedatum : 22-10-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xWildrose op 15/1/2015, 23:01

Ebony Blake

Plagend vroeg hij aan of ze ook zou gaan gillen als er een spinnetje over haar been heen zou lopen. 'Misschien...' Begon ze. 'Oké een spinnetje niet, maar misschien wel bij zo dikke vette.' Concludeerde ze met een grijnsje. Hij wist het niet zeker of de mensen daardoor hebben kunnen overleven, maar het zou een optie zijn geweest. 'Oké..' Was haar simpele antwoord. Eigenwijs zei hij dat hij het dan wel morgen zou doen. 'Wauw, jij hebt echt geen recht van spreken meer. Mij eerder koppig noemen, maar jij bent duidelijk stukken erger.' Wees ze hem toe, plagend. Ze kreeg een zachte stomp tegen haar schouder, ze moest niet zo piepen. Quasi beledigd keek ze hem aan en wreef over haar schouder die hij zacht geraakt had. 'Vind je dat normaal, ik had spierpijn zei ik..' Het was een tevergeefse poging om boos te klinken, wat haar mondhoeken krulden alweer omhoog. De jongens waren al een tijdje weg, vanaf vanochtend. Haar net zo goede humeur verdween als sneeuw voor de zon, je zag duidelijk haar blik veranderen. Ze waren al een tijd weg, er kon van alles gebeurd zijn. Door haar bezorgdheid vormde ze allemaal ernstige scenario's in haar hoofd. Ze slikte en beet op haar lip en staarde direct naar de rand van het bos, hopend dat ze er ieder moment gezond en compleet aan kwamen lopen. Een losgeraakte bruine lok stopte ze achter haar oor.

xWildrose

Aantal berichten : 922
Registratiedatum : 26-11-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xAnouk op 16/1/2015, 12:52

Roy Nirash

"Dit meen je niet, Ebony... tegen zo'n monsterlijk beest ben je wel bestand, maar een heel klein schattig spinnetje..." Grinnikte hij zacht. Nu ineens plaagde ze hem weer, hij had echt geen recht van spreken meer, want hij was overduidelijk koppiger dan haar. Hij keek haar wat beledigd aan, maar grijnsde al gauw weer.
"Ach, anders overleef je het niet hier." Hij haalde zijn schouders even op. Ze probeerde boos te zeggen dat ze al spierpijn had en hij stak zijn tong heel even naar haar uit. Daarna leek ze stiller te worden, ze staarde naar het bos.
Hij legde zachtjes zijn hand op haar schouder. "Het komt wel goed, je broertje is echt wel slimmer en verstandiger dan je denkt." Zei hij zacht tegen haar.

xAnouk

Aantal berichten : 20055
Registratiedatum : 22-10-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xWildrose op 16/1/2015, 16:23

Ebony Blake

'Nou eigenlijk meen ik het wel...' Klonk haar stem zacht, aandoenlijk. 'Ik vind ze niet klein en schattig. Ze zijn viezig, met van die harige poten. ' Terwijl ze dit uitsprak voelde ze een rilling langs haar ruggengraat glijden. 'Brr, nee vind ik echt niks.' Zei ze hem, natuurlijk wist ze dat het eigenlijk belachelijk klonk, maar het was nu eenmaal zo. Die kleintjes vond ze niet zo erg, maar zodra ze groter en hariger werden... Ze waren zo snel met hun acht poten. Wat beledigd werd ze door hem aangekeken toen ze de opmerking maakte dat hij zo koppig was, maar al snel grijnsde hij weer. 'Dat is waar.' Gaf ze toe toen hij aangaf dat ze het hier anders niet zouden overleven. Op het moment dat Roy zijn hand op haar schouder legde wilde ze eigenlijk net opstaan, hierdoor trok hij wel haar aandacht en bleef ze nog zitten. Volgens hem kwam het wel goed, hij was echt wel slimmer en verstandiger dan zij dacht. Kort keek ze hem aan waarnaar ze haar blik losrukte en naar haar handen keek. Ze kauwde een beetje op haar lip en haalde onverschillig haar schouders op. Misschien had hij wel gelijk, maar het kon ook pure onmacht zijn dat hen iets was overkomen. Ook al was Finn nu opgegroeid tot een volwassen man, toch wilde ze hem voor alles beschermen. Ze had dat beloofd aan haar moeder en nam die taak zeer serieus. Uiteindelijk knikte ze maar wat en kwam toch overeind. 'Ik ga even een stukje wandelen.' Mompelde ze bijna onverstaanbaar en glimlachte nog eventjes voordat ze weg liep van hem. Voordat ze het kamp verliet had ze toch nog snel een mes tussen haar riem en broek gestoken, voor de zekerheid. Ze zou niet ver gaan, gewoon in de buurt van 'het terrein' blijven. Ze had even behoefte aan privacy, om alleen te zijn met haar gedachten die door haar hoofd gierden.

xWildrose

Aantal berichten : 922
Registratiedatum : 26-11-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xAnouk op 17/1/2015, 12:39

Roy Nirash

"Nou, red ik je wel, goed? Wanneer er zo'n enge spin op je zit of in je haren..." Plaagde hij haar nu een beetje.
Ze ging nu een stukje wandelen, waarschijnlijk maakte ze zich wel zorgen over haar broertje.
"Ik heb liever niet dat je alleen gaat." Sprak hij haar achterna, maar zijn stem klonk zacht en ze was al weg, hij vond dat levensgevaarlijk... Ze nam gelukkig nog wel een mes mee. Hij zuchtte even en staarde wat voor zich uit. De stalen kommen waren inmiddels klaar en werden gevuld in het beekje. ze hadden nu vruchten en water om te eten en niet te vergeten nog het grote beest. Hij was benieuwd waar de mannen mee terug kwamen op hun strooptocht.
Ineens hoorde hij ze. Hij kwam wat overeind en tuurde tussen de bosjes door. Ze sleepten dieren achter zich aan, konijnachtigen, een leeuw, raar uitziende geiten... genoeg om te eten in ieder geval. Als hij het goed zag waren ze nu met minder dan daarvoor.
"Waar is de rest jongens?" Vroeg hij, hij kwam langzaam wat overeind, zijn gezicht vertrok iets. De jongens keken naar de grond.
"Die leeuw... hij vermoordde er drie..." Fluisterde er eentje. Roy slikte even moeizaam.

xAnouk

Aantal berichten : 20055
Registratiedatum : 22-10-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xWildrose op 17/1/2015, 17:52

Ebony Blake

Het begon net als gisteren op hoge snelheid af te koelen, kort erna zou het gaan schemeren en zou de nacht weer gaan invallen. Haar vest deed ze goed dicht en haar koude vingers verstopte ze in de lange mouwen. Een stukje liep ze het bos in, volledig op haar hoede, haar omgeving goed in de gaten houdend. Als hem wat gebeurd was, ze zou het zichzelf nooit kunnen vergeven. De tweede dag, en ze verpestte haar taak. Het geen wat ze beloofd had, om goed voor haar broertje te zorgen zodat hem niets zou overkomen, had ze misschien nu al wel verbroken. Ze had hem gewoon nooit mee mogen laten gaan, het was te gevaarlijk. Zonder dat ze het door had  dwaalde ze toch verder het bos in, verder dan ze had gewild.  Het begon iets wat te schemeren, maar ze had nog voldoende zicht. Haar blik viel op een plek verderop en met een bezorgd gezicht liep ze erop af. Haar adem stokte bij het zien van de verscheurde stukken vlees en kledingstukken. Haar hand sloeg ze nog net voor haar mond, om niet keihard te gaan gillen. Het voelde of de grond onder haar verdween. Dit kon niet waar zijn, het mocht niet. Ze zetten wat stappen achteruit, het zag er vreselijk uit, ze werd er misselijk van. De lichamen waren zo verscheurd dat je er niet zo uit op kon maken wie het waren geweest. Het kon Finn zijn, wat als het Finn was?  Ze maakte zich helemaal gek. Waar waren de andere gebleven? Ze wist het niet, ze wist überhaupt niet meer wat ze moest doen. Met haar rug kwam ze tegen een boom aan en haar lichaam trilde. Ze kon het niet tegen gaan, het was een verschrikkelijk aanzicht. De avond begon echt in te vallen en het was bijna pikkedonker. Ebony kwam enigszins weer tot zinnen en besloot om terug te keren naar het kamp. Ze hoopte dat de anderen wel veilig waren terug gekeerd en dat Finn zich onder hen bevond. Daarnaast was het te gevaarlijk om alleen zo rond te wandelen in het donker. In een vrij hoog tempo rende ze terug naar het kamp, wonder boven wonder wist ze de weg goed terug te vinden. Gespannen en overeind blijvend op haar laatste hoop hem hier aan te treffen liep ze het kamp binnen. Met grote gespannen ogen keek ze rond en de spanning vloeide weg toen ze hem ontdekte. 'Verdomme Finn, je hebt me echt kapot laten schrikken. ' Vloekte ze terwijl ze naar hem toe liep en hem omhelsde. 'Wat ben ik blij jou hier aan te treffen, ik was echt bang dat.. ja.. je weet wel.' Mompelde ze tegen hem en slikte, proberend die beelden uit haar hoofd te wissen. Haar lichaam trilde volledig, de hoop had haar op de been gehouden, maar nu ze hem hier gelukkig levend en wel aantrof merkte ze pas hoe overstuur ze er van was.

xWildrose

Aantal berichten : 922
Registratiedatum : 26-11-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xAnouk op 17/1/2015, 18:00

Roy Nirash

De jongens waren al even terug, hij had het broertje van Ebony ertussen gezien, maar zelf was ze spoorloos verdwenen, het kleine meisje Lynn kwam naar hem toe.
"Waar is Ebony?" Vroeg ze aan hem terwijl ze hem wat bestudeerde. Het was aan het kind te zien dat Ebony nu al veel voor haar betekende.
"Ze wilde even alleen zijn." Sprak hij haar zachtjes en met een knikje toe.
"Maar..." Het onderlipje van het meisje begon al te trillen. Roy kwam daardoor overeind.
"Ik zal haar gaan zoeken, oké? Blijf jij veilig hier?" Sprak hij het meisje toe. Ze knikte eventjes vluchtig en ging weer bij de rest van de kinderen zitten. Een paar zeurden dat ze honger hadden.
"Eet maar, er is genoeg, vlees of vruchten, wat jullie het liefste willen, zorg ervoor dat de kleintjes genoeg binnen krijgen." Sprak hij iedereen nu toe. Hij bukte wat moeizaam en stak een stuk hout in het vuur. Met zijn fakkel ging hij het bos in, mopperend op Ebony omdat ze niet gewoon terug was gekomen toen het donker viel. Hij zocht overal, maar haar vinden deed hij niet. Af en toe riep hij haar naam.

xAnouk

Aantal berichten : 20055
Registratiedatum : 22-10-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xWildrose op 17/1/2015, 18:16

Ebony Blake

'Wat is er gebeurd, waarom bleef je zo lang weg?' Sprak ze hem streng toe nadat ze hem los had gelaten. 'Ik maakte me echt zorgen om je, ik was bang dat je iets overkomen was.' Sprak ze haar gevoel uit terwijl Finn maar wat nonchalant zijn schouders op haalde. 'Het ging niet zoals gepland..' Mompelde hij. 'Niet zoals gepland?' Herhaalde ze fel. 'Ik heb ze gezien Finn. Hoeveel waren het?' Haar kaken klemden ze stevig op elkaar en haar armen vouwde ze. 'Drie.. Het waren er drie van ons. Maar ik wil het er niet over hebben...' Zijn stem klonk klein, zacht, duidelijk overdonderd door wat er allemaal gebeurd was. 'Je gaat niet meer mee Finn! Hoor je dat Finn, ik meen het, ik wil niet meer dat je zomaar gaat jagen. Verdomme, wat als jij het was geweest. Ik wil het niet, ik kan het...' Haar stem stierf weg en ze keek even naar de grond. De kleine Lynn was naar Ebony toegelopen en trok aan haar arm. 'Waar was je?' Vroeg ze zachtjes. Terug keek Ebony naar Finn. 'We hebben het er later even over, oké?' Vroeg ze hem bloedserieus waarnaar ze zich op Lynn richtte en door knieën zakte. 'Ik was even een stukje wandelen, hoezo?' Vroeg Ebony vriendelijk aan het meisje. 'H-hij is je zoeken!' Stamelde ze en niet begrijpend keek Ebony haar aan. Al snel ging het belletje rinkelen en keek rond naar Roy, maar hij was nergens te bekennen. 'Nee meen je niet..' Mompelde ze. 'Oké, Lynn ik ben zo meteen terug.' Zei ze nog vluchtig en stond alweer op en liep weg, voordat het meisje ook maar tegen kon werken.

xWildrose

Aantal berichten : 922
Registratiedatum : 26-11-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xAnouk op 17/1/2015, 18:25

Roy Nirash

Het ging niet echt heel erg geweldig, zijn borst deed pijn, het stak heel erg. Toch was hij vreselijk bezorgd om Ebony, het was een van de mensen die hij kende en die wilde hij niet kwijtraken, echt niet. Zijn hart bonkte in zijn keel terwijl hij overal keek waar hij maar kon zoeken.
"Ebony!" Riep hij hard, hij hoorde vogels wegvliegen, daarna zag hij wat... de drie verscheurde lichamen van de jongens.
"Oh God...." Mompelde hij zachtjes hij bescheen ze allemaal even, arme jongens... wat vreselijk... Vier, vier waren er nu al weg, dit ging veel te snel allemaal...in twee dagen tijd... Hij slikte even en hoorde daarna een zacht geluid, aarzelend liep hij die richting op, het was een welp van de leeuw, waarschijnlijk had het dier daarom zo moordlustig gereageerd....
Hij pakte het diertje op, het bibberde helemaal, Roy glimlachte even een klein beetje, misschien konden ze hem wel trainen, om hun te beschermen. Met die gedachten nam hij het dier met zich mee, de zoektocht om Ebony wilde hij eigenlijk niet opgeven, maar hij besloot versterking te gaan halen in het kamp.

xAnouk

Aantal berichten : 20055
Registratiedatum : 22-10-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xWildrose op 17/1/2015, 18:58

Ebony Blake

Roy was haar gaan zoeken, ze was namelijk lang weg gebleven. Ze was langer weg gebleven dan ze zelf had gewild, ze was door de ontdekking de tijd vergeten. Nog snel voordat ze vertrok had ze een fakkel gepakt, het was veelte donker om nu zonder rond te lopen. Finn had nog gezegd dat hij mee wilde, dat ze niet alleen moest gaan, maar ze had het hem verboden om mee te gaan. Het schuldgevoel kwam weer opdagen. Hij was voor haar weg gegaan, om haar te zoeken, terwijl hij gewond was. Ze beet op haar lip. Automatisch hield ze haar adem in toen ze verderop vuur zag, een fakkel. 'Roy?' Riep ze terwijl ze in de richting ervan liep. Het was hem, gelukkig het was hem. 'Pff, gelukkig, daar ben je!' Klonk haar stem ongerust. Verbaasd en fronsend keek ze naar het object in zijn armen, het was een welpje. 'Waarom ben je me gaan zoeken, je moet rusten, straks was er iets gebeurd.' Ratelde ze ongerust.

xWildrose

Aantal berichten : 922
Registratiedatum : 26-11-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xAnouk op 17/1/2015, 19:04

Roy Nirash

Hij hoorde dat zijn naam geroepen werd en daardoor draaide hij zich om en kneep zijn ogen samen, diegene kwam zijn richting op.
"Ebony, oh God, je zou dichtbij het kamp blijven en toen je broertje terug was dacht ik dat je wel terug zou komen." Zijn stem klonk wat schor, maar hij was vreselijk ongerust geweest.
"Ik moest je wel gaan zoeken... Lynn miste je en ik vond het veel te lang duren. Ik zou nooit iemand anders willen sturen, straks gebeurde er wel wat." Sprak hij haar toe.
"Rusten." Hij klonk wat schamper. "Denk je dat ik kan rusten als ik weet dat jij ergens door deze wildernis zwerft?" Vroeg hij nu aan haar. Hij keek even naar het welpje in zijn armen.
"Die leeuw was niet voor niets zo furieus..." Mompelde hij nu zachtjes. "Ze kwamen te dicht bij haar welp..." Hij kreunde nu zachtjes, het beestje zette elke keer om zich vast te houden zijn nageltjes in zijn borst.

xAnouk

Aantal berichten : 20055
Registratiedatum : 22-10-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xWildrose op 17/1/2015, 20:14

Ebony Blake

Opgelucht haalde ze adem, het was hem gelukkig. Hij had wel verwacht dat ze zou terugkeren toen haar broertje terug was. 'Ik had niet helemaal door hoe ver ik was geraakt.' Mompelde ze zachtjes. Hij moest haar wel gaan zoeken, Lynn miste haar en hij vond het veel te lang duren. 'Sorry, dat was helemaal niet mijn bedoeling geweest.' Verontschuldigde ze zich oprecht. Lynn miste haar... Het was niet haar bedoeling dat het meisje zich te veel aan haar ging hechten. Dit bewees maar weer hoe makkelijk je hier de dood vond, ze waren op de tweede dag al met vier minder. Ze wilde het meisje dat besparen, zij kon zelf namelijk net zo goed de volgende zijn. Onverschillig haalde ze haar schouders op. 'Ik, uhh..' Begon ze stamelend, schor en schraapte haar keel. 'Ik ben er toch weer..' Murmelde ze uiteindelijk, bijna onverstaanbaar. 'De leeuw?' Herhaalde ze zijn woorden, maar al snel legde ze de link. De leeuw had het veroorzaakt, omdat ze blijkbaar te dicht bij haar welp kwamen. 'Oo, ik snap het al..' Zei ze zacht en beet op haar lip. Ebony had namelijk nog niets gehoord van wat er precies gebeurd was, ook niet hoe het gebeurd was. Het enige wat ze wist was die verscheurde lichamen, dat had ze helaas met eigen ogen ondervonden. 'Ik draag hem wel..' Stelde ze voor, maar gaf hem geen tijd om in te stemmen, ze nam het dier al over. 'Dus het was jou mama?' Mompelde ze tegen het schattige diertje die haar onschuldig aan keek. 'Wat ben je er mee van plan?' Vroeg ze aan Roy. Ze voelde zich echt schuldig tegenover hem, hij was haar gewoon gaan zoeken. 'Het spijt me echt..' Herhaalde ze nogmaals, omdat ze zich er echt rot over voelde.

xWildrose

Aantal berichten : 922
Registratiedatum : 26-11-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xAnouk op 17/1/2015, 20:36

Roy Nirash

Ze bood oprecht haar excuses aan en Roy knikte even en ontspande een beetje meer. Zei zei dat ze er nu toch weer was.
"Gelukkig wel... je bent een vriendin geworden in die twee dagen, Ebony, ik zou het vreselijk vinden om je te verliezen, echt vreselijk..." Zei hij heel eerlijk tegen haar op haar onverschilligheid. Het leek eerst niet tot haar door te dringen waar hij het over had, maar langzaam kwam het. Ze pakte het welpje van hem op en droeg hem. Hij sloeg zijn arm om haar heen, gewoon omdat hij echt heel erg bezorgd was geweest.
"Misschien kunnen we hem trainen, om ons te beschermen.." Opperde hij.

xAnouk

Aantal berichten : 20055
Registratiedatum : 22-10-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xWildrose op 17/1/2015, 20:54

Ebony Blake

Zijn eerlijke woorden lieten haar weer wat opbloeien. 'Dat is lief van je Roy.' Zei ze met een glimlach. Zelf was zij altijd wat afstandelijker in dit soort dingen. Ze mocht hem oprecht, daar was niets van te zeggen, maar ze hield toch iets langer de boot af. 'Hoelang was je al op zoek? Ben echt blij dat ik je zo snel en ongedeerd gevonden heb.' Vroeg ze hem en keek hem vragend aan. Hij sloeg een arm om haar heen en ze begonnen terug te lopen. Hij opperde dat ze het diertje misschien konden trainen, om hen te beschermen. Bedenkelijk keek ze naar het diertje, wat onschuldig en rustig in haar armen lag. Ze wist niet zo goed wat ze erbij moest denken, het kon inderdaad werken, maar als hij straks volwassen was dan was het niet meer dat kleine schattige diertje. Konden ze hem goed genoeg trainen dat hij zich niet tegen hen keerden? 'O oke.' Was dan ook haar simpele reactie. 'Maar waar wil je hem houden op dit moment dan?' Was haar volgende vraag. Ondertussen kwam het kamp alweer in zicht, gelukkig.

xWildrose

Aantal berichten : 922
Registratiedatum : 26-11-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xAnouk op 17/1/2015, 21:23

Roy Nirash

Hij haalde zijn schouders een beetje op toen ze zei dat het lief van hem was. Daarna wilde ze weten hoe lang hij al op zoek was. "Sinds dat het donkerder werd." Vertelde hij haar. "Ik ben ook blij dat ik jou ongedeerd heb gevonden." Vertelde hij met een kleine grijns rond zijn lippen. Ze zei alleen oké en vroeg hem waar ze hem wilde houden op dit moment.
"Morgen maken we een kooi voor hem, vanavond blijft hij denk ik wel bij me liggen, hij is nog zo van slag, dus dat moet wel lukken." Knikte hij nu.
Ze waren inmiddels bij het kamp aangekomen en daardoor haalde hij opgelucht adem.
"Nou, we zijn er gelukkig weer... dat scheelt." Sprak hij met een glimlach. De kleine Lynn kwam al op hun afgerend.

xAnouk

Aantal berichten : 20055
Registratiedatum : 22-10-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xWildrose op 17/1/2015, 21:37

Ebony Blake

Sinds het donkerder werd was hij haar gaan zoeken. Voor vanavond verwachtte hij wel dat het diertje bij hem zou blijven liggen, morgen zouden ze wel een kooi voor hem gaan maken. 'Dat is waar..' Reageerde ze op hem toen hij zei dat het diertje nog zo van slag was, het lag namelijk heel rustig in haar armen. Eenmaal aangekomen op het kamp kwam de kleine Lynn al op hun afgerend, het zorgde wel voor een glimlach op Ebony's gezicht. 'Jullie zien er weer!!' Zei het meisje enthousiast, al keek ze direct verbaasd naar de welp in Ebony's armen. Haar enthousiasme liet Ebony gelijk glimlachen. 'Wat is dat?' Vroeg ze niet begrijpend en keek wat moeilijk naar de welp. 'Dit Lynn, dit is een welp. Hij is z'n mama kwijt geraakt.' Legde Ebony uit, al had ze met die laatste woorden wat moeilijk, als je goed oplette merkte je dat. Ze zakte wat door haar benen zodat Lynn het diertje beter kon bekijken. Met grote ogen keek ze erna. 'Wat schattig!' Klonk haar stem schel en vrolijk en Ebony schoot in de lach. Voorzichtig aaide Lynn het diertje over zijn rug. 'Zo zacht en lief.' Klonk haar stem vertederend. 'Hoe heet ie?' Vroeg ze nieuwsgierig, haar oogjes glommen gewoon. 'Ja Roy, heb je al een naam?' Vroeg Ebony nu aan Roy met een kleine grijns. Het was etenstijd en dat rook je. De geur van gebraad vlees was sterk.

xWildrose

Aantal berichten : 922
Registratiedatum : 26-11-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xAnouk op 17/1/2015, 21:48

Roy Nirash

Hij glimlachte door het enthousiasme van het kleine meisje. Ze vroeg wat het diertje in de armen van Ebony was en hij schudde zijn hoofd een beetje. Hij luisterde nog even naar de twee en keek toe, andere kinderen kwamen ook nieuwsgierig dichterbij.
Hij was wat in gedachten verzonken toen hij zijn naam hoorde, er werd gevraagd of hij al een naam had.
"Verzin maar wat." Zei hij tegen Ebony, hij zakte weer tegen de paal aan waar hij de hele tijd had gezeten en sloot wat vermoeid zijn ogen, hij was echt kapot... Dany kwam voorzichtig dichterbij.
"Deze vruchten helpen een beetje tegen de pijn, Roy, als je ze eet, zul je je al gauw beter voelen." Vertelde ze hem met een trots glimlachje omdat ze dit allemaal wist. Hij pakte ze voorzichtig aan.
"Echt lekker is het niet hoor..." Waarschuwde het meisje hem nog.
"Maakt niet uit..." Sprak hij zacht tegen haar. "Dankjewel." Ze knikte nog even en liep daarna weer weg.

xAnouk

Aantal berichten : 20055
Registratiedatum : 22-10-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xWildrose op 17/1/2015, 22:50

Ebony Blake

Nieuwsgierig kwamen wat andere kinderen hun kant op en bekeken de kleine welp in de de armen van Ebony. De meeste waren een beetje bang maar durfde uiteindelijk wel dichterbij te komen en het diertje voorzichtig te aaien. Ze vroegen van alles aan haar en ze probeerde zo goed mogelijk antwoord overal op te geven. Roy zei dat ze wat betreft de naam maar wat moest verzinnen. 'Daar gaan wij eens goed over na denken dan of niet Lynn.' Zei Ebony met een een grijns en knipoogde naar Lynn. Vanuit haar ooghoeken zag ze dat Roy weer tegen de paal ging zitten. Na nog een tijdje met de kleintjes en de welp gezeten te hebben breidde ze er een einde aan. 'Hij is een beetje moe dus ik denk dat het tijd is dat hij even beetje rust krijg en ga slapen. Net als jullie overigens, weer veelte laat.' Legde ze de jonge kinderen rustig en vriendelijk uit waarnaar ze weer overeind kwam. Lynn moest gapen. 'Zie je, de hoogste tijd om maar eens te gaan slapen voor jou.' Plaagde Ebony haar en Lynn schudde direct heftig haar hoofd. 'Dat lukt me toch niet.' Ging ze er eigenwijs tegen in. 'Nou dat denk ik wel, zo te zien ben jij moe hoor, je gaapte!' Zei Ebony op een speelse manier maar toch bleef Lynn haar hoofd schudden. 'Wil je dan bij mij blijven, anders kan ik niet slapen. Vannacht had ik allemaal nare dromen, dat vind ik niet fijn.' Klonk de stem van Lynn beteuterd. Ebony dacht eraan hoe verdrietig ze het jonge meisje had aangetroffen eerder die dag. Ze wist wel hoe ze het moest brengen om Ebony over te halen. 'Oké, dat is goed. Ga maar alvast, dan kom ik er zo meteen aan. ' Gaf Ebony uiteindelijk toe en Lynn knikte ditmaal tevreden. 'Oké, wel snel komen nu eh!' Ebony schoot in de lach. 'Jaja, doe ik.' Zei ze met een grijns. Ze liep naar Roy toe en zag de vruchten in zijn handen. Ondanks de geur van eten om haar heen en dat ze genoeg gedaan had vandaag was haar honger als sneeuw voor de zon verdwenen. Ze zou niets weg krijgen nu. 'Zal ik..' Begon ze, maar zag zijn vermoeide gezicht. 'Ik houd hem wel bij me, ga jij maar lekker slapen.'

xWildrose

Aantal berichten : 922
Registratiedatum : 26-11-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van xAnouk op 17/1/2015, 23:06

Roy Nirash

Terwijl hij van het smakeloze fruit at, hield hij zijn blik op Ebony gericht. Ze deed het leuk met het kleine meisje, ze was heel lief en eigenlijk precies wat Lynn nodig had. Ze was een van de jongste, hij vroeg zich af wat ze gedaan had... misschien was het eerder een fout van haar ouders wat haar hier bracht... hij bleef nog een tijdje bedenkelijk voor zich uit staren tot Ebony daar weer was, hij keek naar haar op, boven haar was de nacht vol met duizenden prachtige sterren. Hij zat net aan de rand van hun hut, meer erbuiten dan erin.
"Ebony, kom zitten." Hij klopte naast zich op de grond. "Je moet voor jezelf blijven zorgen, dat is het belangrijkste van allemaal. Eet wat." Sprak hij zacht. "Je hebt je vandaag zoveel zorgen gemaakt... zet het even van je af voor je gaat slapen, want als je zo naar bed gaat, kun je morgen niet eens meer lopen door je stijve spieren." Vertelde hij haar. Ze nam de welp zelf wel, hij schudde zijn hoofd.
"Geen denken aan, jij hebt al een welp om voor te zorgen." Hij glimlachte een beetje en knikte in de richting van Lynn die al lang em breed in dromenland was.
Iedereen ging zijn bed opzoeken en twee jongens hadden automatisch al de wacht op zich genomen.

xAnouk

Aantal berichten : 20055
Registratiedatum : 22-10-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: The 100. Survival isn’t who you are, it’s who you become.

Bericht van Gesponsorde inhoud


Gesponsorde inhoud


Terug naar boven Go down

Pagina 5 van 27 Vorige  1, 2, 3, 4, 5, 6 ... 16 ... 27  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven

- Soortgelijke onderwerpen

 
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum