Red Dead Redemption

Pagina 4 van 40 Vorige  1, 2, 3, 4, 5 ... 22 ... 40  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van Nikkay op 28/2/2014, 18:01

Ryan Marston

Hij bestelde een biertje, hij was wel klaar met het water. Hij voelde gewoon ogen op zich branden, daardoor keek hij op, direct ving hij de blik van John. Hij besloot dat hij niet wilde dat ze zwijgend naar elkaar zouden staren, daardoor begroette hij hem maar gewoon. ‘John,’ zei hij, volledig neutraal. Het was niet onaardig, maar het was ook niet ontzettend vriendelijk. Hij liep naar hem toe, hij negeerde Amy en Lucy totaal, hij had geen zin om nog aandacht aan haar te besteden. Ze kon nu helemaal niets meer goed doen, maar morgen zou het misschien al wat minder erg zijn. ‘Hoe is het?’ vroeg hij, niet eens echt omdat hij het wilde weten, maar meer omdat hij wilde laten zien dat hij het wel in zich had om iets vriendelijker te doen. Hij wist wel dat John hem bewust ontweek, maar misschien was dit het moment om het te doorbreken, het kon hem even wat afleiding geven.

Saloon, Armadillo
avatar
Nikkay

Aantal berichten : 20617
Registratiedatum : 22-10-13
Leeftijd : 23

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van Celiine_Famke op 28/2/2014, 18:44

John Marston

Hij nam de laatste slokken van zijn bier en zette daarna het glas terug op de bar. Hij staarde even voor zich uit, trok zijn hoed recht en keek op toen hij voetstappen naast zich hoorde. Ryan kwam naar hem toe lopen. John keek even weg, hij wist niet goed hoe hij moest reageren. Echter keek hij toch op toen Ryan hem groette door zijn naam te zeggen, en toen vroeg hoe het met hem was. Een korte, spottende glimlach vormde zich rond John's lippen. Hij had het gevoel dat zijn familie nooit echt zorgen om hem gemaakt had en nooit hadden willen weten hoe het met hem was. En nu opeens wel?
"Prima, hoor," reageerde hij luchtig. Hij keek even naar zijn neef, maar draaide zich toen een kwartslag om nog een biertje te bestellen bij de barman. John was niet goed in dingen vergeten en vergeven. Daarbij had hij er te weinig vertrouwen voor in mensen.
avatar
Celiine_Famke

Aantal berichten : 2367
Registratiedatum : 28-11-13
Leeftijd : 20
Woonplaats : Alkmaar

Profiel bekijken http://www.faceliphotography.weebly.com

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van Nikkay op 28/2/2014, 18:48

Ryan Marston

John zorgde er zo niet echt voor dat zijn humeur beter werd. Zijn blik stond dan ook op onweer, maar opnieuw slikte hij een paar vervelende opmerkingen in. ‘Je weet dat ik het alleen vraag uit beleefdheid, John,’ zei hij tegen hem. John bestelde nog een biertje, Ryan bleef doodstil staan en hij draaide het glas rond in zijn hand. Wat een verrotte sfeer hing hier. Zijn hele avond was naar de klote geholpen, misschien had hij maar gewoon moeten werken, dat was beter geweest. ‘Al zou ik voor je klaar staan, als dat nodig was, John. Ik weet dat je het toch niet geloofd en dat je stronteigenwijs bent, maar ík zou voor je klaar staan als je mij nodig had. Of dat andersom zo is, is nog maar de vraag… volgens mij zou jij mij weg laten rotten als ik jouw hulp nodig had,’ zei hij tegen hem, hij kon het gewoon niet meer opbrengen om aardig te doen. Hij wreef even langs zijn voorhoofd, hij wist dat hij onredelijk was. ‘Oké, sorry, ik heb geen reden om zo tegen jou te doen.’ Zei hij uiteindelijk, en dat was heel wat voor hem.

Saloon Armadillo
avatar
Nikkay

Aantal berichten : 20617
Registratiedatum : 22-10-13
Leeftijd : 23

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van Celiine_Famke op 28/2/2014, 19:01

John Marston

Hij was er altijd vrij goed in om zichzelf in bedwang te houden, maar ook hij kende grenzen. Ryan zei dat hij het alleen vroeg uit beleefdheid, waarna John langzaam knikte. Best. Hij had toch antwoord gegeven? John nam een paar slokjes van het net ingetapte bier en zuchtte even zachtjes. Eigenlijk had hij hier helemaal geen zin in. Hij was blij dat Amy terug kwam, hij wilde niet zijn humeur verpesten nu, terwijl hij een gezellige avond met Amy zou gaan maken. Echter zorgde de woorden van Ryan ervoor dat al zijn spieren aanspanden en hij een enorme woede voelde opkomen.
"Oh ja?" gromde hij, met een kille ondertoon. Hij stopte al zijn emoties weg en liet alleen de woede zien. Terwijl hij zich juist enorm verdrietig en gekwetst had gevoeld door zijn familie. "En waar was jij dan, al die verdomde jaren? Waar was jij toen ik keer op keer voor mijn leven moest vechten?! Waar was jij toen ik het nut niet meer zag van het leven? Waar was je? En nu godverdomme aankomen zetten en zeggen dat je voor mij klaar zou staan? Je bedoeld zeker op dezelfde manier voor mij klaarstaan als mijn vader altijd deed? Waar haal je het gore lef vandaan!"
Het leek alsof alle emoties van de afgelopen jaren er nu uit kwamen. Zijn blik stond op onweer. Hij had zijn eigen familie zoveel kwalijk genomen de afgelopen jaren, ze hadden hem volledig laten stikken, en dat kon hij niet zomaar vergeten, zo was hij niet. Hij kon niet acteren.
"En ja, misschien zou ik dat wel, jou weg laten rotten als jij mijn hulp nodig zou hebben. Misschien zou dat meer voelen als een verdiende loon," gromde hij er nog gedempt achteraan. Al wist hij aan de andere kant dat hij juist heel erg behulpzaam was, en vaak zelfs mensen hielp die hij niet eens mocht of die hem wat aan hadden gedaan.
John dronk de rest van het glas in één teug leeg en zette die met een harde klap terug op de bar. Zijn hele humeur was naar de tyfus nu.
"Geef mij één verdomde reden waarom ik nog normaal tegen jou zou doen, Ryan!" siste hij.
Het was in de gehele kroeg wat stiller geworden nu. Een aantal mensen keken richting Ryan en John, gezien John aardig hard schreeuwde.
avatar
Celiine_Famke

Aantal berichten : 2367
Registratiedatum : 28-11-13
Leeftijd : 20
Woonplaats : Alkmaar

Profiel bekijken http://www.faceliphotography.weebly.com

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van xAnouk op 28/2/2014, 19:06

Jayne Marston

De barman zag haar wel zitten, dat was overduidelijk. Ze trok een wenkbrauw naar hem op toen hij eerst alleen naar haar staarde. Daarna kwam hij dichter naar haar toe. Hij begon een gesprek met haar aan te knopen en de manier waarop verveelde Jayne al. Nu was deze dame echt niet snel tevreden, absoluut niet. Ze zat er wat verveeld bij en nam grote slokken van haar bier. Het meisje gaf ineens aan dat hij door moest werken en niet zo moest flirten, daardoor grinnikte Jayne even.
“Precies, werk gewoon even door.” En ze maakte een soort wegwerp gebaar naar de jongen. Naast haar hoorde ze een gesprek dat over haar oom ging en zijn grote plannen, ze waren enorm aan het opscheppen maar het kwam erop neer dat de man zijn stad wilde uitbreiden. Jayne begon wat te brommen, dat ging hem toch niet lukken. De mannen keken ineens naar haar op en staarde haar wat aan om vervolgens in een schaterlach uit te barsten. Jayne trok de hoed wat verder over ogen heen en gromde naar de twee, daarna draaide ze haar rug maar naar ze toe. Daar had ze ook niets aan…

Saloon in Rio Dondono



Amy Marston

“Je hebt wel gelijk, Lucy, maar je moet hem wel  te vriend houden, hij is hier de sheriff..” Mompelde ze nu zacht tegen het meisje Het was gewoon beter als ze een beetje opletten tegen wie ze wat zei. Ze hoopte dat de persoon die Amy wilde voorstellen, wel wat vriendelijker was.
“Dat ligt er alleen maar aan of hij je mag of niet.” Glimlachte ze tegen Lucy en ze keek weer even op naar John die nu met Ryan aan het praten was.
“Of misschien stel ik je de volgende keer wel voor, hij praat nu net met je grote vriend.” Lachte ze. “Maar John is mijn man, we wonen samen op een boerderij een stukje van Armadillo af.” Er was duidelijk aan haar te zien dat ze zielsgelukkig was met John.
"Oh, wacht even, Lucy." Sprak ze nu, aangezien John nogal een kabaal maakte. Ze liep naar het tweetal toe, waarschijnlijk lag het dus aan Ryan zelf. "John." Zei ze eerst, vervolgens plaatste ze haar hand op zijn schouder, aangezien hij anders van haar zou schrikken, hoogstwaarschijnlijk.

Saloon in Armadillo
avatar
xAnouk

Aantal berichten : 20282
Registratiedatum : 22-10-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van Nikkay op 28/2/2014, 19:09

Ryan Marston

John begon een heel relaas, wat misschien ergens toch wel terecht was. ‘Ik ben toch verdomme teruggekomen! Ik ben teruggekomen, ik woon hier, ik ben er altijd en ik zou er zijn als je mij nodig had! Ik heb het niet over vroeger, John! Want vroeger was jij er ook niet voor mij. Nooit. Ik kon net zo hard stikken als jij kon stikken, maar ik wist verdomme niet beter! Niemand heeft mij ooit verteld hoe alles zat, niemand heeft ooit iets eerlijk verteld en ik kon alles alleen uitzoeken, jij hebt mij net zo hard laten stikken als ik bij jou gedaan heb… maar ik doe tenminste nog een hopeloze poging om iets goed te maken, dat kan je van jou niet zeggen. Jij blijft lekker veilig alleen, zonder mensen om je heen, ook al doe je daar anderen misschien pijn mee. Want ja John, ik heb gevoelens en je doet mij verschrikkelijk veel pijn met je achterlijke gedrag! Misschien zou ik wel een normale band met iemand willen hebben, maar niemand van mijn familie moet mij nog. Jij zit nergens op te wachten, want je neemt mij nog vanalles kwalijk, wat ik nooit bewust gedaan heb. Bij Marcel hoef ik al helemaal niet aan te komen, want die jaagt waarschijnlijk een kogel door mijn kop. Ik hang overal lekker tussenin, maar daar sta je niet bij stil hé, jij achterlijke egoïst!’ beet hij hem toe. Iedereen was stil, wat niet zo heel gek was. Hij had zijn handen tot vuisten gebald, de spanning was in zijn gezicht te zien en zijn donkere ogen stonden vol woede, maar diep van binnen was hij niet eens echt boos. Hij was alleen maar gefrustreerd dat alles zo verlopen was, waarschijnlijk gold hetzelfde voor John. Hij wenste hem het liefste dood, maar dat was ook niet terecht, want dat wilde hij helemaal niet. Hij twijfelde op dit moment over een paar opties, hij stond op het punt om John helemaal in elkaar te rossen, maar hij wist dat het voor hun allebei niet goed af zou lopen, daarom slikte hij. ‘Wil je even met mij meekomen? Dan kunnen we het hier buiten over hebben…’ vroeg hij, zijn stem klonk kalm, maar hij was alles behalve kalm. Hij gaf het tenminste nog wel een kans, hij wist niet wat hij zou doen als John hier negatief op zou reageren. Amy kwam er bijstaan, de blik van Ryan werd alleen nog maar donkerder, maar hij zei geen woord, hij zou eerst het antwoord van John afwachten.

Saloon, Armadillo
avatar
Nikkay

Aantal berichten : 20617
Registratiedatum : 22-10-13
Leeftijd : 23

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van Celiine_Famke op 28/2/2014, 19:27

John Marston

Hij hield zijn mond toen Ryan weer begon te praten. Het had geen zin om er doorheen te praten, dat wist hij dondersgoed. De woorden die Ryan zei deden hem pijn, het zorgde ervoor dat hij nog kwader werd dan hij al was. Hij had contact gezocht, vrij vaak nog. Hij had brieven gestuurd, maar nooit iets terug gehoord. Echter had hij ook een hele tijd geen contact kúnnen zoeken, omdat hij steeds had moeten vluchten, hij was nergens veilig geweest. Het had zo lang geduurd voor hij weer op één vaste plaats kon blijven. Het grootste deel van zijn familie wist dondersgoed dat hij toen rondtrok, en dat zijn leven toen niet zeker was. Hij had niet eens een vaste woonplaats gehad. En niemand had hem ooit aangesproken. Iedereen had het maar gewoon zo gelaten.
"Oh, je wilt mij nu dus zeggen dat ik geen gevoelens heb, of zo?" gromde John. Hij kookte echt van woede, hij kon hier echt niet tegen. Vooral toen Ryan hem ook nog eens een achterlijke egoïst noemde, leek het bij John over te koken. Hij keek Ryan aan met een blik vol haat en woede. Hij balde zijn vuisten en zijn ademhaling was versneld.
"Jij had geen traan gelaten, als ik toen overleden was. En misschien pas je wel beter bij Marcel, die heeft ook zo een ongelooflijk kort lontje. Hij zal je wel mogen. Hij mag iedereen die mij niet mag," gromde hij kwaad.
Plotseling hoorde hij de stem van Amy, ze zei zijn naam en legde haar hand op zijn schouder. John probeerde te ontspannen, maar het was echt onmogelijk nu. Hij draaide zich iets om naar Amy en keek haar aan.
"Ik denk dat ik hier maar weg ga.." mompelde hij gedempt, waarna hij met grote stappen de kroeg door liep en door de houten klapdeuren naar buiten liep. Zo'n beetje de hele kroeg keek hem na.
avatar
Celiine_Famke

Aantal berichten : 2367
Registratiedatum : 28-11-13
Leeftijd : 20
Woonplaats : Alkmaar

Profiel bekijken http://www.faceliphotography.weebly.com

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van xAnouk op 28/2/2014, 19:35

Amy Marston

Ze rolde met haar ogen wanneer ze hoorde dat dit een wie laat wie meer stikken gebekvecht was. Mannen konden soms zo overdrijven… Ze had wel verwacht dat John wat meer volwassen was geworden, maar hij bleef af en toe nog net zo’n klein kind. Ze wist ook absoluut niet hoe het precies zat allemaal. Maar van wat ze hoorde, vond ze dat beide mannen ongelijk hadden.
John trok het zich heel erg veel aan, hij zei dat hij naar buiten ging en de blik in zijn ogen zei al genoeg. Ze drukte zacht haar lippen op zijn wang en knikte naar hem. Er was meer aan de hand. Veel meer dan alleen dat opschepperige gedrag.
“Fijn, ik had een gezellig avondje uit gepland.” Mopperde ze in zichzelf. Ze liep daarna achter John aan, aangezien zij een van de enige was die hem nog enigszins kon kalmeren. Haar blik gleed even verontschuldigend over Lucy heen en daarna liep ze door de klapdeuren heen.
“John, lieverd!” Riep ze en ze zette een paar grote stappen naar hem toe en ging naast hem lopen.

Armadillo, op straat voor de saloon.

avatar
xAnouk

Aantal berichten : 20282
Registratiedatum : 22-10-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van Nikkay op 28/2/2014, 19:37

Ryan Marston

Hij wist niet hoe iedereen het voor elkaar leek te krijgen, maar het was lang geleden dat hij zo boos was. John zorgde er met zijn laatste woorden voor dat het helemaal niet meer te houden was. ‘Alsof ik niet mijn best heb gedaan om contact te zoeken met jou!’ schreeuwde hij naar hem. Het was niet helemaal de bedoeling dat iedereen alles te horen kreeg, maar waarschijnlijk begrepen ze het toch niet goed. ‘Je weet hartstikke goed dat ik helemaal niet naar Marcel wil, ik ben hier niet voor niets sheriff…’ beet hij John toe. Het was echt een vreselijke rotopmerking die John alleen maar maakte om Ryan pijn te doen, wat hem aardig goed lukte. Zijn woede verborg het wel, maar ondertussen deed John hem wel verdriet zo. Hij ging meteen achter hem aan naar buiten, daar hield hij John tegen. ‘Ik pas beter bij Marcel? Dan kan ik je net zo goed behandelen zoals hij doet, of niet soms…’ beet hij hem toe. John had hem echt pijn gedaan, de tranen stonden in zijn ogen, maar hij deed alles om dat niet te laten zien. Dat John niet eens normaal met hem wilde praten, was nog het ergste. Ryan wilde alles doen om het goed te maken, maar hij wist gewoon niet hoe. Hij wist wat John doorgemaakt had, maar hij wist niet hoe hij daar mee om moest gaan. Andersom was het waarschijnlijk ook zo. Ze hadden te veel meegemaakt om elkaar nog normaal te kunnen helpen, hoewel Ryan daar wel behoefte aan had. ‘Ik zou kapot gaan als je zou sterven. Ook als je toen gestorven was. Voor de duidelijkheid, jij hebt Amy. Ik heb niemand. Helemaal niemand, John. Ik had gehoopt in jou iets van een vriend te vinden, maar jij ziet mij liever dood of opgerot… maar het maakt niet uit. Het doet mij niet eens echt meer pijn…’ zei hij, al was dat één grote leugen. Hij trilde over zijn hele lichaam, de harde woorden van John galmden nog door zijn hoofd. Amy kwam er weer bij staan, maar misschien kon ze beter wat afstand houden nu. Hij had geen idee wat hij allemaal deed en voelde, alles was één grote chaos. John had gezegd dat hij vast op dezelfde manier klaar zou staan als zijn vader gedaan had. Die gedachte maakte Ryan echt gek van woede, hij had niet eens door dat hij keihard uithaalde naar John en op hem in begon te slaan alsof zijn leven er vanaf hing.
avatar
Nikkay

Aantal berichten : 20617
Registratiedatum : 22-10-13
Leeftijd : 23

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van Celiine_Famke op 28/2/2014, 19:56

John Marston

Hij probeerde iets te kalmeren, hij had helemaal geen zin om boos te zijn. Hij was de afgelopen tijd positief veranderd, sinds hij met Amy was. Hij wilde niet weer terugvallen in zijn oude gedrag. Echter zorgde dit hele gesprek ervoor dat hij weer zo erg terug dacht aan vroeger, dat het hem eigenlijk te veel werd. Hij had altijd zijn emoties maar weggestopt en gedaan alsof hij sterk was en het allemaal alleen aan kon. Echter was dat nooit zo geweest. Alleen was hij altijd alleen geweest, waardoor hij het wel had gemoeten. Zijn verleden had een groot litteken op hem achter gelaten, en als iemand erover begon deed het hem enorm veel pijn en werd hij onwijs kwaad. Vooral nu Ryan de schuld op hem probeerde te schuiven. De maat was echt vol nu.
Eenmaal buiten snoof hij de frisse lucht op en sloot hij zijn ogen even. Hij wilde niet dat het uit de hand zou lopen. Hij zou gevechten altijd uit de weg gaan. Echter volgde Ryan hem en hield hem tegen. Iets waar John niet goed tegen kon, hij voelde zich onwijs in het nauw gedreven.
"Zorg dan dat je iemand vind. Ik ben ook veranderd. Als je je zo blijft gedragen tegen iedereen blijf je voor altijd alleen, ja," bromde John richting zijn neef. Daarna was het even een moment stil. John keek even richting Amy en wilde net naar haar toestappen toen Ryan ineens keihard uithaalde in zijn gezicht, iets wat John hierdoor niet aan had zien komen. John raakte uit evenwicht, kreeg nog een aantal forse klappen en viel op de grond neer. Hij klapte met zijn achterhoofd op de grond en bleef even versuft liggen, terwijl hij nog meer klappen kreeg.
Echter herstelde hij snel- iets wat hij in al die jaren wel had geleerd. Hij haalde zelf nu ook hard uit, om zichzelf te beschermen, recht tegen de kaak van Ryan. Daarna krabbelde hij snel overeind en haalde hij nog een aantal keer uit met zijn vuisten in het gezicht van Ryan. Hij greep zijn shirt vast en duwde hem keihard tegen de muur aan van de saloon. Dat John verdomd sterk was, bleek wel. Hij bleef Ryan vasthouden en keek hem fel aan. Zijn lip, wenkbrauw en neus bloedde, maar hij leek er nog niets van te voelen.
"Vuile hond," gromde hij kwaad.
avatar
Celiine_Famke

Aantal berichten : 2367
Registratiedatum : 28-11-13
Leeftijd : 20
Woonplaats : Alkmaar

Profiel bekijken http://www.faceliphotography.weebly.com

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van xAnouk op 28/2/2014, 20:14

Amy Marston

Ze was geen mietje, ze was best een felle tante, maar ze gilde toch toen Ryan ineens aanviel. Het was onverwacht, John kwam namelijk naar haar toe maar werd onderschept door Ryan. Hij begon op haar man in te slaan alsof hij helemaal achterlijk was. Ze begon aan de jongen te trekken, maar John kwam gelukkig al gauw overeind en gaf de jongen een paar klappen en hield hem daarna tegen de muur aan.
“Hou nu toch verdomme eens op. John, laat hem los.” Sprak ze nu ferm voor de slanke dame die ze was. “Jullie houden er allebei niet van om over het verleden te praten en jullie kunnen er niet tegen als iemand er wat over zegt. Houd gewoon op, oké, jullie werken hetzelfde en daarom kunnen jullie niet met elkaar opschieten.” Mopperde ze.

Armadillo op straat.


Vergeten jullie de locatie er niet onder te zetten? (A)
avatar
xAnouk

Aantal berichten : 20282
Registratiedatum : 22-10-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van Nikkay op 28/2/2014, 20:15


Ryan Marston

Hij wist dat John sterk was, maar hij was zelf ook hartstikke sterk en hij kon goed vechten. Hij kreeg klappen van John, maar hij deed eigenlijk niets om zichzelf daartegen te beschermen, alsof hij het gevoel had dat hij het verdiend had. Hij werd hard tegen de muur gedrukt, zijn kaak klopte, maar pijn deed het nog niet. Hij voelde het bloed over zijn gezicht heen lopen, maar ook dat boeide hem nog niet. Hij keek John vol pijn aan, hij wist niet eens meer wat hij moest zeggen, maar de vechtlust was wel verdwenen. ‘Het spijt mij… ik dacht ook alleen maar het goede te doen… ik was compleet radeloos, ik…’ zei hij zacht. ‘Het spijt mij…’ mompelde hij daarna, nog eens. Hij had echt alleen maar het goede willen doen, al kon hij wel begrijpen dat John niemand vertrouwde. Toch deed dat Ryan zo vreselijk veel pijn, want hij vertrouwde ook niemand, maar John maakte nog een beetje kans. Hij schudde zijn hoofd, hij haalde trillend adem, daarna duwde hij John wat van zich af. ‘Ik begrijp je wel. Dat is het niet… het is gewoon… ik weet het niet…’ mompelde hij. Misschien zorgde de eenzaamheid er gewoon voor dat hij helemaal doordraaide, dit had nooit mogen gebeuren, dat wist hij ook wel. Ze leken misschien gewoon wat te veel op elkaar, ze gingen dit allebei niet echt uit de weg en ze hadden allebei veel meegemaakt. Misschien had hij John gewoon moeten laten. Had hij hem net zo hard moeten negeren. Hij had gewoon op een wat andere uitkomst dan dit gehoopt. Het hele voorval met Lucy was ook precies op het slechte moment gebeurt. Zijn blik ging langzaam naar Amy, ze had gelijk. 'Je hebt gelijk,' mompelde hij dus ook, hij was niet te beroerd om dat toe te geven. 'Het spijt mij dat ik je avond verziekt hebt... ik zal naar huis gaan...' mompelde hij zacht.

Armadillo, op straat... sorry haha
avatar
Nikkay

Aantal berichten : 20617
Registratiedatum : 22-10-13
Leeftijd : 23

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van Celiine_Famke op 28/2/2014, 20:25

John Marston

Hij liet Ryan los op het moment dat John merkte dat zijn agressie weg was gezakt. Het was te zien aan zijn gehele lichaamshouding. John stapte een paar passen achteruit en veegde met zijn hand langs zijn neus, waar bloed uit droop.
Hij slikte een paar keer achter elkaar en besloot Ryan verder compleet te negeren. Voordat hij weer door zou draaien. Of John zelf door zou draaien door een verkeerde opmerking.
"Laten we naar de boerderij gaan, Amy.." stelde hij nu gedempt voor, terwijl hij al op zijn vingers floot om zijn pikzwarte hengst te roepen. Hij had geen zin meer om hier rond te hangen, zijn hele humeur was verpest, steeds weer gingen er beelden van vroeger door zijn hoofd en hij had nu echt even rust nodig.
Hij pakte Amy's hand vast met de hand waar geen bloed aan zat, en begon te lopen, weg van Ryan.

Armadillo, op de hoofdstraat.
avatar
Celiine_Famke

Aantal berichten : 2367
Registratiedatum : 28-11-13
Leeftijd : 20
Woonplaats : Alkmaar

Profiel bekijken http://www.faceliphotography.weebly.com

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van xAnouk op 28/2/2014, 20:36

Amy Marston

Ze luisterde naar de openbaring van Ryan en wanneer hij zijn excuses aanbood, knikte ze even naar hem.
“Tot ziens, Ryan.” Zei ze zacht tegen de jongen nadat hij aangaf dat hij ging. John stelde ook voor om te gaan en ze knikte naar hem. “Ja, is goed.” Mompelde ze. Ze pakte zijn hand beet die hij naar haar uitstak en wachtte op Spartan. Ze ging heel even op haar tenen staan en drukte haar lippen zacht op zijn wang.
“Rustig maar, liefje, het is allemaal weer voorbij.” Ze zag aan hem dat hij weer aan het malen was over vroeger. Ze baalde wel flink, het humeur van iedereen was flink verpest en dat kwam alweer door een ruzie of meningsverschil.

Armadillo, hoofdstraat.
avatar
xAnouk

Aantal berichten : 20282
Registratiedatum : 22-10-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van Nikkay op 28/2/2014, 20:39

Ryan Marston

Hij werd genegeerd. Compleet genegeerd. Het had hem zo veel moeite gekost om zo eerlijk te zijn en zijn excuses en wanhoop uit te spreken, maar John reageerde er niet eens op. Het was het ergste dat hij kon doen. Het was hem dus echt niets waar. Ryan had zo graag willen geloven dat John iets om hem gaf, maar dit bewees het tegenovergestelde. Hij kneep zijn ogen dicht, het bloed prikte, maar dat was niet het ergste. De emotionele pijn was veel erger. Hij ademde trillend in, hij zag dat John Amy vastpakte, daarna draaide hij zich al weg. Ryan voelde de haat weer toenemen, hij zou zo ook naar huis gaan, alleen. Zoals elke dag. Hij had zich er ergens allang bij neergelegd, het was ook veel beter als hij gewoon alleen was. Hij kon niet met iemand samen leven, het ging gewoon niet. Hij was er voor gemaakt om alleen te zijn en dat zou hij waarschijnlijk ook altijd blijven. Hij liep weg, langzaam. Hij deed niet eens de moeite om het bloed van zijn hoofd af te vegen, het interesseerde hem niet, hij stond er niet eens echt bij stil. Hij nam zichzelf voor morgen naar John en Amy toe te gaan. Hij moest hier boven staan. Het moest klaarzijn. Hij moest eerlijk aan John vertellen wat er allemaal gebeurd was, wat hem verteld was, wat hij gedaan had. Hij moest alles uit de wereld helpen en zijn oprechtheid laten zien, maar hij durfde niet goed. Hij wilde niet praten over vroeger, net zo min als John dat wilde. Hij wilde niet nadenken over alles, hij wilde er niet bij stil staan. Maar ze konden dit niet eeuwig zo vol houden, het ging niet. Eenmaal thuis schonk hij een glas whisky voor zichzelf in, hij liet zich op de bank zakken. Hij drukte een zakdoek tegen zijn hoofd, maar hij staarde eigenlijk alleen maar voor zich uit.

Huis van Ryan
avatar
Nikkay

Aantal berichten : 20617
Registratiedatum : 22-10-13
Leeftijd : 23

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van Celiine_Famke op 28/2/2014, 20:56

John Marston

Hij zuchtte even luid. Hij voelde zich echt heel erg gespannen. De laatste tijd was het steeds beter gegaan, hij had zijn verleden achter zich gelaten en was gewoon opnieuw gestart, hoewel Marcel het hem alsnog vaak moeilijk maakte. Daar had hij zo'n beetje mee leren leven, met het in de gaten houden van de omgeving en het niet kunnen vertrouwen van mensen.
Echter herinnerde Ryan hem nu aan vroeger, en waarschijnlijk zou dat elke keer als hij hem weer zag weer opspelen. John wilde gewoon alles vergeten van vroeger, het had zoveel impact op hem gehad. Hij wist niet wat zijn oom, de vader van Ryan, allemaal had gezegd tegen Ryan over de omstandigheden. Misschien had hij wel van alles bij elkaar gelogen en gezegd dat John geen contact wilde hebben en dat hij zelf de verkeerde kant op ging. Daar zag John zijn oom wel voor aan, hij was namelijk een soort volger geweest van John's vader. Een echte na-aper. Echter deed die gedachten John alleen maar meer pijn. Het feit dat zijn bloedeigen vader hem had laten stikken en hem altijd al gehaten had, deed hem al genoeg pijn. Als zijn oom dan hetzelfde had gedaan, maakte het dat gevoel alleen maar erger. Al verwachtte John wel zoiets. Er was een moment geweest dat John weer wat hoop had gekregen. Hij had meer contact met zijn vader gekregen en hij leek trots op zijn zoon te zijn. Alleen bleek dat achteraf alleen maar geacteerd te zijn. Alleen omdat John verdomd goed kon schieten en daardoor 'handig' was, had hij weer contact gezocht. Als John dat had geweten, had hij al eerder weer opgestapt.
John leek even van de wereld, hij zat zo diep in gedachten. Pas toen Amy een kus op zijn wang drukte kwam hij weer langzaam terug in de realiteit. Een paar seconden daarna arriveerde ook Spartan in volle galop. Hij remde vlak voor John en Amy en bleef toen braaf stilstaan, zijn oren heen en weer bewegend.
"Kom.." sprak John zacht. Hij klom behendig op het grote paard en stak daarna zijn hand uit om Amy erop te helpen. Hij trok haar omhoog en toen ze eenmaal zat dreef hij Spartan aan, om in een vlotte draf het stadje te verlaten.
"Sorry.." zei John toen. "Ik wilde je avond niet verpesten. Ik probeerde hem al te ontwijken, maar het werkte niet. Iedereen schuift gewoon altijd alles op mij af, ik word er gewoon gek van," zei hij eerlijk. Dat was vrij nieuw voor John, om zijn gedachten en emoties uit te spreken. Maar hij wist dat Amy dat graag wilde, want hij kon soms erg zijn emoties wegstoppen en dan wist ze nooit hoe hij zich precies voelde.
avatar
Celiine_Famke

Aantal berichten : 2367
Registratiedatum : 28-11-13
Leeftijd : 20
Woonplaats : Alkmaar

Profiel bekijken http://www.faceliphotography.weebly.com

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van Nikkay op 28/2/2014, 21:03

Ryan Marston

Hij leunde achterover, de pijn begon tot hem door te dringen. Het was volledig verdiend en hij nam John niets kwalijk, maar de klappen waren hard geweest. Hij haalde de doek van zijn hoofd, het bloeden was al wat minder. Hij kwam overeind, onrustig liep hij heen en weer door de woonkamer, het hout van de vloer kraakte onder zijn voeten. Hij had ontzettend veel spijt van wat er gebeurd was, maar hij had tijd nodig om alles op een rijtje te zetten. Hij ademde langzaam in en uit, puur om zichzelf rustig te houden. Hij zou John wel gewoon laten. Het hele voornemen om naar hem toe te gaan morgen, leek achterlijk te zijn. Tot hij zich iets herinnerde. Hij liep naar een kleine kamer toe, waar alleen een houten bureau en wat kasten stonden. Hij trok een la open, hij haalde er een paar stapeltjes samengebonden brieven uit. Brieven die hij geschreven had, maar ook die hij gekregen had. Bedreigingen, van zijn vader, waarschuwingen, gewone brieven, er zat van alles tussen. Eerst werd hem gezegd dat hij op moest passen voor John, voor wie dan ook. Daarna werd geprobeerd hem over te halen om terug te komen, daarna werd hij bedreigd. Hij had nooit iets teruggestuurd, maar hij had de brieven wel bewaard. Het deed hem pijn om het te lezen, maar hij zou het aan John laten zien. Misschien begreep hij dan wat meer waarom Ryan radeloos was, waarom hij al die tijd niet had geweten wat hij moest doen. De andere stapel waren brieven die Ryan zelf had gestuurd. Naar zijn vader, naar John, naar Marcel. Hij had een poging gedaan om contact te zoeken met iedereen, maar op wonderbaarlijke wijze kwamen de brieven altijd gesloten terug. Hij had al wel geweten dat zijn vader niet wilde dat hij iemand kon bereiken, maar toch deed ook dat hem pijn. Sinds hij hier sheriff was, was het opgehouden. Waarschijnlijk hadden ze ingezien dat het nutteloos was, of was iedereen die het geprobeerd had dood. Hij had geen idee, hij hoefde het ook niet te weten. Hij zou het wel aan John laten zien, hoe persoonlijk het ook was.

Huis van Ryan, Armadillo
avatar
Nikkay

Aantal berichten : 20617
Registratiedatum : 22-10-13
Leeftijd : 23

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van xAnouk op 28/2/2014, 21:23

Amy Marston

Ze vond het nooit leuk als John zo in gedachten was, dan wilde ze graag weten wat er aan de hand was met hem, maar vaak kreeg ze toch geen antwoord en daardoor gaf ze het vaak ook gewoon op.
Ze pakte de hand van John vast toen Spartan was gearriveerd en steeg zo soepel op het grote paard. Haar armen sloeg ze om John heen en zo draafden ze ervandoor. Hij bood zijn excuses aan.
“Het is al goed, lieverd, jij kan er ook niets aan doen. Ryan was sowieso al aan het ruzie zoeken.” Sprak ze met een zucht. “Ik had je nog voor willen stellen aan Lucy, maar dat kwam er niet van. Ik baal er wel van dat het nu weer zo moet lopen, maar ach, het is ook niet anders en het is niet jouw schuld.” Fluisterde ze hem toe.
“Volgens mij lijken Ryan en jij gewoon teveel op elkaar, dat botst.” Legde ze haar gedachten uit.

Onderweg naar de boerderij tussen Armadillo en Rio Dondono.
avatar
xAnouk

Aantal berichten : 20282
Registratiedatum : 22-10-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van Celiine_Famke op 28/2/2014, 21:36

John Marston

Hij haalde even diep adem en liet Spartan over gaan in een rustig, beheerst galopje toen ze de stad uit waren. Het zand stoof op onder de paardenhoeven, de grond was krukdroog. Het had al een tijd niet geregend en het was constant enorm warm. Het zou binnenkort waarschijnlijk wel weer onwijs gaan stormen, dat moest wel. Het was de laatste tijd zo droog. Meestal kwam er dan daarna enorm veel regen en onweer.
"We zoeken Lucy nog wel een keertje op," reageerde John nu op Amy. Hij wilde Lucy best ontmoeten. Als Amy haar mocht, zou het vast wel een aardig persoon zijn. John hield niet van vreemden, maar hij kon best sociaal zijn. Al zou hij nooit zomaar uit zichzelf met iemand gaan praten die hij echt niet kende. Maar Amy kende Lucy al, dus dan was het een minder erg probleem voor hem.
"Ryan heeft alleen een iets korter lontje, geloof ik," kaatste John nu terug, toen Amy zei dat Ryan en hij gewoon veel op elkaar leken en het daarom botste. En John vond ook dat Ryan minder nadacht en toch een stuk anders was, maar hij had geen zin in een discussie, dus hij sprak het niet uit. Het deed er ook niet toe.
De boerderij kwam al in zicht. Spartan hinnikte even luid naar zijn maatjes. John hield het dier wat in toen ze het erf op denderden. In de verte was al een donkere lucht te zien. Waarschijnlijk was John's voorspelling juist en kwam er een flinke storm aan. Hij moest alle dieren maar eens binnen gaan zetten straks.
Hij liet Spartan halthouden vlak voor de boerderij. Hij wachtte tot Amy van het dier af was en sprong er toen ook zelf af.
"Ik denk dat de dieren maar naar binnen moeten," zei hij nu tegen Amy. Hij knikte naar de donkere lucht in de verte. Daarna nam hij Spartan mee aan zijn teugels richting de stallen, om het dier af te gaan zadelen.

Locatie: Boerderij John en Amy
avatar
Celiine_Famke

Aantal berichten : 2367
Registratiedatum : 28-11-13
Leeftijd : 20
Woonplaats : Alkmaar

Profiel bekijken http://www.faceliphotography.weebly.com

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van CassyKiara op 28/2/2014, 21:55

Jessie Ross
Na nog even rondgestapt te hebben met haar bonte merrie, stapte ze af en bracht haar merrie naar een van de stallen. Ze kon wel een paar nachten hier blijven, maar daarna zou ze haar ouders weer een plezier moeten doen om weer terug te gaan. Nog even en ze zegt doei tegen haar familie en hallo tegen het avontuurlijke leven.
Na het paard op stal te hebben gezet en afgezadeld te hebben, liep ze terug de stallen uit en de straat op. Ze stak haar duimen in haar broekzakken en liep richting de cellenblokken. Ze zou eens kijken hoe ver de werkzaamheden waren en hoe ver haar vader nu achter zou liggen in kwaliteit van zijn cellen.

Straten richting cellenblok Rio Dondono
avatar
CassyKiara

Aantal berichten : 1071
Registratiedatum : 10-02-14
Leeftijd : 26
Woonplaats : Heytse

Profiel bekijken http://cavalaphotography.weebly.com

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van xAnouk op 28/2/2014, 21:57

Amy Marston

John leek wel een keer naar Lucy toe te willen en daardoor glimlachte ze en drukte ze haar lichaam even tegen hem aan om te laten merken dat ze het fijn vond dat hij dit tegen haar zei. Ze wist hoe hij kon zijn.
Hij sprak nog even over Ryan en ze haalde haar schouders op. “Ik heb verhalen over vroeger gehoord over jou, Johnnie, jij was ook geen schatje.” Plaagde ze hem nu een beetje en ze drukte een kus in zijn nek. Ze wilde hem nergens pijn mee doen en bleef heel lief en plagend tegen hem. Ze hoopte dat hij daar ook op dit moment tegen kon. Ze waren er bijna en Amy haalde daardoor diep adem, op de boerderij konden ze zichzelf zijn en daar hadden ze het naar hun zin, samen in hun eigen kleine wereld. Ze morde even wat wanneer ze de donkere lucht aan zag komen.
Ze waren bij de boerderij aangekomen en ze sprong lenig van Spartan af. Ze wilde net zeggen dat ze de dieren binnen moesten zetten, tot John het al zei. Ze knikte. “Slim plan, ik doe de paarden wel.” Sprak ze meteen handig en praktisch. Ze hield een hand op en voelde de eerste druppels al.
“Dat wordt rennen!” Zei ze tegen John. Ze drukte haar hoed stevig op haar hoofd en rende naar de paarden toe. Een paar stonden al bij de ingang te wachten tot ze binnen gelaten werden, ze liepen wat onrustig heen en weer. Ze pakte een paar touwhalsters en pakte drie paarden om die alvast mee naar binnen te nemen. Het hek sloot ze zorgvuldig achter zich.

Boerderij Amy en John
avatar
xAnouk

Aantal berichten : 20282
Registratiedatum : 22-10-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van Celiine_Famke op 28/2/2014, 22:10

John Marston

Hij zadelde Spartan vlug af en ruimde het tuig op, waarna hij Spartan in zijn stal zette. Normaal liet hij de hengst los, maar nu vond John dat niet zo prettig met de komende storm. Spartan zou het waarschijnlijk wel overleven in de regen en onweer, maar John was heel zuinig op het dier en hij wilde niet dat hij gewond raakte of op hol sloeg en de weg niet meer terug zou vinden.
Spartan brieste even toen hij in de stal gezet werd en schraapte met zijn voorbeen tegen de houten staldeur aan, waarmee hij liet zien dat hij eigenlijk niet hier wilde staan. "Rustig aan kerel, als de storm voorbij is mag je weer naar buiten," sprak John tot de hengst. Hij gaf het dier wat krachtvoer en een hele berg hooi, zodat hij zich niet zou gaan vervelen op stal en kon ontspannen als het straks losbarstte buiten.
Toen John klaar was bij Spartan, sloot hij de staldeur van de hengst zorgvuldig en rende hij de stallen uit, richting de schuur ernaast, wat bestemd was voor de koeien. De koeien hadden geen aparte stallen zoals de paarden hadden. De koeien stonden gewoon allemaal met elkaar in de schuur. John klom over het hek van de weide en opende de deuren van de schuur. Daarna riep hij Bandit en begon hij samen met de hond de koeien naar binnen te jagen. Loeiend draafde de koeien achter elkaar aan naar binnen. Ze leken de storm aan te voelen komen, want geen een koe deed moeilijk en ze leken wel naar binnen te willen. Bandit rende enthousiast heen en weer door de koeien weide en joeg de laatste koeien naar binnen, waarna John de deuren van de schuur sloot en via een kleinere zijdeur de schuur in liep. Hij legde ook bij de koeien een grote hoop hooi neer en zorgde ervoor dat de waterbakken goed vol zaten.

Boerderij Amy en John
avatar
Celiine_Famke

Aantal berichten : 2367
Registratiedatum : 28-11-13
Leeftijd : 20
Woonplaats : Alkmaar

Profiel bekijken http://www.faceliphotography.weebly.com

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van xAnouk op 28/2/2014, 22:25

Amy Marston

Ze liet de paarden in de stal los en ze gingen alledrie gelukkig naar hun eigen stal. Ze haalde de halsters van de dieren af en sloot alle staldeuren nauwkeurig. Daarna rende ze weer naar buiten toe, het regende inmiddels pijpenstelen en ze zag al een bliksemschicht de grond in schieten. Ze haalde het volgende paar dieren en die zette ze eveneens de stal in, ze was nu al zeiknat. Het was echt vreselijk weer. Zo ging ze nog een paar maal door, tot er nog maar twee paarden in de wei stonden, de dieren waren nerveus en angstig voor de naderende storm, het begon ook harder te waaien en ze drukte haar hoed nog dichter op haar hoofd. De paarden gingen onrustig heen en weer. Ze moest ze nog zien te vangen…
Ze bleef heel rustig en lokte de dieren met wat bix dat standaard in haar broekzak zat. Eentje kwam er dichtbij en ze gooide een lasso rond zijn nek, dat was makkelijker dan een heel halster omdoen, ze had hem, maar het was nog een jong dier en hij schoot weg. Ze hing aan het touw en struikelde, zo werd ze door het water en de modder meegesleurd door het beest. Ze probeerde continu overeind te komen, maar het ging niet, het paard ging veel te hard en rende ook recht op een hek af. Ze probeerde het touw los te laten, maar haar vingers waren koud en zaten onder de modder, het glipte gelukkig wel langzaam door haar vingers, maar het was net te laat, ze knalde met haar hoofd keihard tegen het hek aan, het touw gleed uit haar handen en het paard sprong over het hek heen. Ze kreunde even zacht maar verloor daarna haar bewustzijn. Ze lag in de regen op de grond terwijl het andere paard nerveus heen en weer bleef galopperen en hard snoof omdat er iets gebeurd was, wat hij niet helemaal begreep.

Boerderij Amy en John.
avatar
xAnouk

Aantal berichten : 20282
Registratiedatum : 22-10-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van Celiine_Famke op 28/2/2014, 22:40

John Marston

Het was heel erg makkelijk gegaan met de koeien, het leek wel een record tijd. Meestal waren de koeien vrij eigenwijs en soms zaten er een paar tussen die het vertikte om naar binnen te gaan. Misschien hielp het ook mee dat Bandit nu geholpen had, want daar durfde de koeien niet zoveel tegen, gezien Bandit ook echt beet als de koeien de verkeerde kant op zouden rennen.
John drukte zijn hoed goed op zijn hoofd toen hij weer naar buiten ging en Bandit dribbelde achter hem aan. De bliksemschichten lichtte af en toe alles op en daarna klonk er keihard de klap. De grond trilde zelfs. De regen kwam met bakken uit de lucht en John was nu al doorweekt.
Bandit sloeg ineens aan. De hond blafte luid en rende weg. John keek verbaasd op en volgde de hond, richting de weide van de paarden. Daar zag hij een van de jonge hengsten rondrennen buiten de weide, in blinde paniek. Waar was Amy? John rende naar de weide en klom over het hek. Hij zag Bandit naar de andere kant van de weide rennen en zag toen Amy. Bandit jankte kort en likte over haar gezicht. John duwde de hond bij haar weg en knielde bij Amy neer. Hij fluisterde zachtjes haar naam en hing over haar heen, zodat hij de regen opving. Toen ze niet reageerde, tilde hij haar op en klom hij met een beetje moeite over het hek heen. Bandit kroop er onderdoor en volgde zijn baasje trouw. John snelde richting de boerderij en ging naar binnen. De warmte van het huis kwam het tegemoed. Heerlijk. Hij tilde Amy naar de woonkamer en legde haar neer op de bank. Hij wist niet wat er gebeurd was, maar kon wel wat scenario's verzinnen. John haalde een dekentje, legde die over Amy heen en drukte een kus op haar voorhoofd. Daarna pakte hij een vochtig doekje en legde die op haar hoofd, hopend dat het zou blijven liggen.
"Bandit, blijf," sprak John nu tegen de hond. Bandit ging naast de bank liggen en keek met een schuine kop naar John. Hij wilde dat Bandit bij Amy bleef, zodat hij haar kon beschermen als dat nodig was. John draaide zich nu om en rende weer naar buiten, de storm in. Hij moest die hengst zien te vangen. Die kon het aardig wat geld opleveren, en het zou zonde zijn als hij dat kwijtraakte.
Vanuit de paardenstallen klonk gehinnik en gebonk. De andere paarden leken ook niet bepaald rustig. John rende de stallen in, opende de stal van Spartan en sprong op zijn rug. Hij greep de manen van de hengst stevig vast en liet hem de stallen uit galopperen. In zijn hand had hij zijn lasso. In volle galop galoppeerden ze achter de jonge hengst aan, die paniekerig wegdraafde en steeds wegsprong als er weer een donder klonk. Ook Spartan voelde gespannen aan en schrok af en toe van de klappen.
avatar
Celiine_Famke

Aantal berichten : 2367
Registratiedatum : 28-11-13
Leeftijd : 20
Woonplaats : Alkmaar

Profiel bekijken http://www.faceliphotography.weebly.com

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van xAnouk op 28/2/2014, 22:56

Amy Marston

Ze trilde helemaal, ze was koud en hartstikke nat, ze zat helemaal onder de modder, zelfs haar gezicht was vies, haar hoed lag nog ergens in het land. Bandit likte langs haar hand en haar gezicht omdat hij graag voor haar wilde zorgen. Het dier piepte zacht, hij wilde dat Amy weer bijkwam, dat ze hem aanraakte en aaide, want dit vond hij helemaal niets.
Amy kreunde zachtjes en kwam langzaam wat overeind, haar hoofd deed pijn en ze keek naar Bandit. Ze legde haar hand op zijn kop en daardoor kroop het dier dichter tegen haar aan. Ze wreef met haar hand over haar hoofd heen en sloot haar ogen weer even. Ze voelde zich vreselijk en ook, nog eens bovenop de hoofdpijn, heel erg misselijk

Boerderij Amy en John.
avatar
xAnouk

Aantal berichten : 20282
Registratiedatum : 22-10-13

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Red Dead Redemption

Bericht van Gesponsorde inhoud


Gesponsorde inhoud


Terug naar boven Go down

Pagina 4 van 40 Vorige  1, 2, 3, 4, 5 ... 22 ... 40  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven

- Soortgelijke onderwerpen

 
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum